ano na ba talaga!
kelan na tayo mag kikita-kita....
hoy ano ba.....

   Ano na mga gluers?! ala na nang yayari dito ah?! nga pala, nais niyo bang magpunta sa EK?

V-day:
Happy Valentines day.. as for me..

its a happy VJ-day! LOL... hahah..

nako, ingles ito.. patawarin.

ayan... titigan mo yung puso... magwish ka baka magkatotoo!!

waaaaaaah!! nasa tricycle kami ni aika papunta sa robinsons... manonood kami ng movie kasama ang pinsang mae...  

malakas ang hangin sa loob ng tricycle.... e ako naman kase.. loka-loka .. dun ko pa naisipang ayusin ang aking purse.. syempre lumipad si fifty pesos.. wwwwaaaaaaah!!! pinipilit kong hablutin.. ngutit malikot si 50 pesos... kaya ayun.. tsk tsk! bumaba ako ng tricycle sa highway!!
hindi naman masyadong nakakahiya yun......            
masayanaman kaming nanood kahit na hindi ko na napanood yung ibang part.. kase may exam pa ko sa physics lab! pasaway!  ahahahaa!!!

heto na amparo ang pinakahihintay mong mensahe.

ang tropang glue..... masasabi kong isa sa mga pinaka importanteng
mga tao sa  aking buhay.....naks.....
nakasama ko silang lumaki.....
dumaan na kami sa mga pagsubok.....

mga ka-tropa?! anong problema? napapansin ko lang, walang gumagalaw nang ating websayt! kailan ba tayo mag kikita kitang muli, upang maturuan ko na kayo? kalungkot=lungkot namang malamang.. wala pang nangyayari dito. hay nako. sana'y pag natuto na kayo, maging buhay na buhay na ang blag na ito. 

teka.. Candelaria! Margarita! hindi ba't marunong na kayo?! bwahahaha... (ironic?! lungkot sabay tawa?!)

 

Dati-rati akin pang natatandaan

mga araw ng patintero, piko at bahay-bahayan  

taguan at langit-lupa sa kabilugan ng buwan

Naaalala niyo pa ba ang ating mga ngiti?

Kung hindi sobrang laki, ang mga ngipi’y bungi?

Noon pa ma’y mahilig ng mag-inarte ang tropa

Sa harap man ng kamera o ng mga kapamilya

Tayo ay mga taga pang-aliw, taga bigay ng saya

Tunay tayong  mga may pinagsamahan

Nagmamahalan, nag-aalagaan

Iba iba man ang ating mga kaugalian

Iisa na man ang dugong dumadaloy sa kaugatan

Kaya naman pare-pareho tayo ng mga hilig

Pare-parehong mga baliw sa kalokohan,

Seryoso kuno sa kabuhayan

Ito’y isang simpleng tula lamang

Pagtanaw sa panahon ng kamusmusan

Sa mga araw ng payak na kaligayahan

Na kailanma’y di makakalimutan

Bawat sandali’y binabalik-balikan

At ngayon, sa kasalukuyang panahon

Di man tayo madalas magkita, at

Nababawasan na ang panahon

Sa pagsabay sa galaw ng buhay

At pagkamit sa ating mga pangarap

Nananalaytay pa rin sa ating mga puso

Ang ating mga totoong kulo

Mga kamusmusan sa ating kalooba’y

Bata pa rin at buhay-na-buhay

Nag-iisip, nagtatanong, nagsasalaysay..

Mga ka-tropa kailan kaya muling makikita

Mga musmos na naglalaro, nagtatawanan,

Mga totoo sa sarili, walang kahiya-hiya,

Mga nangangarap, puno ng ligaya, at lubos na masasaya

 

 

Nakaranas na naman ako nang isang katangi-tanging milagro ngayong araw na ito. Alam kong ang bawat araw na ang mga mata ko’y bumubukas at ang baga ko’y pinapasukan nang hangin ay milagro rin. Ngunit ang masagip mula sa isang aksidente ay tunay na katangi-tangi. Nasiraan nang preno ang bus na sinasakyan ko patungo sa kolehiyo ngayung araw na ito. Kami’y muntik ng bumangga o tumaob, ngunit sa awa nang Panginoon lahat nang pasahero ay nakarating sa kani-kanilang destinasyon nang wala man lang ni isang gasgas. Oo’t kinailangan ko pang lumipat ng panibagong bus, kinailangan pang pumara nang isa sa gitna nang “expressway”; ngunit malaki pa rin ang aking pasasalamat na ako’y kina-awaan nang panginoon. Isa na namang adbentur , isa na namang milagro.

 Bisitahin niyo na lamang ang aking blag kung nais nyong mabasa ang mas kahindik-hindik at mas ma-dramang pagsasalaysay nang bahaging ito nang araw ko.